Ja, echt waar hier ben ik dan
Schrik niet, ja ik heb altijd gezegd het niet te zullen doen, maar ja een mens doet vreemde dingen.
Ik heb een eigen weblog.

Het schijnt zo te horen dat je je netjes voorstelt aan het begin van je weblog dus bij deze.

Mijn naam is Linda Willemsen.
Ik ben geboren op de 9e dag van de 10e maand in het jaar 1974 tussen 9 en 10 uur in de ochtend.
(doe nu zelf het rekensommetje maar)

Ik ben 06-06-2005 getrouwd op met Arjan Willemsen waarvan ik om privacy redenen de gegevens weg laat.
Hij is een geweldig lieve man, die me het grootste geschenk van de wereld heeft gegeven…. namelijk onze zoon.

Pim Willemsen geboren op 16-08-2005 (voor de liefhebbers onder jullie weer een leuk rekensommetje.)

We wonen samen met nog 2 je-weet-wel katers, onze rood/witte hangbuik kat Tijger en onze rode angstige dakhaas Floris (liefhebbend Florry genoemd)

We hebben net een geweldig leuk huisje gekocht,daar hebben we bijna alles uitgesloopt en we zijn nu bezig met de opbouw.

De titel van de weblog komt door mijn hobby, namelijk western weekenden, daar wordt ik Bizonbabe genoemd, omdat ik allerlei attributen aan mijn kleding heb hangen met bizons erop. Ja en als je dan zwanger wordt, wordt je kind gauw Bizonbaby genoemd en dat hebben we omgedoopt tot Bizonkid.

Ik zal proberen jullie op de hoogte te houden van mijn dagelijkse beslommeringen/ hersenspinsels/ ergernissen/ gedachten. Ik zeg er wel bij voorbaat bij dat ik er geen held in ben.

de Groenten en tot Sinas

Linda

Lieve Reijer;

Hier zo staan is 1 van de moeilijkste dingen die ik in mijn leven heb gedaan, toch is dit iets wat ik nog voor je wil doen.

Het spijt me te moeten zeggen dat we niet aan al je wensen konden voldoen vandaag, The New Orleans Dixieland Band kon niet zo snel overkomen en die koets met paarden…die rit van Winterswijk naar Doetinchem duurt net iets te lang.
Ook het feestje in de kroeg zal nog even op zich moeten wachten.

Ja dit zal sommige mensen allemaal wat vreemd en apart in de oren klinken, maar zo was jij ook een beetje.
Je was eerlijk, recht doorzee, met je hart op de tong. En je had alles voor een ander over, maar o wee, als iemand oneerlijk tegen je was, dan was de vriendschap ook meteen over.
Je was een ruwe bolster met een blanke pit, een grote bek met een klein gouden hartje, maar een vader zoals geen ander en helemaal de onze.

Je hebt eens aangegeven dat je het anders zou doen als je het over kon doen, meer tijd bij ons zijn en niet continue de hort op, maar ik denk dat het voor ons dan knap saai zou zijn geweest, dan hadden we al die fantastische verhalen nooit gehoord.

Aap eten in Kameroen, de foto’s van alle verschillende landen en al die prachtige souvenirs die je voor ons meenam en vooral de manier waarop je ze het land binnenbracht. Ik zie het zo voor me, jij aan het slepen met 3 meter lange peddels uit Kameroen van Schiphol naar Winterswijk.

Ik heb je al eens gezegd, ik hou van je zoals je bent, ik had je niet strak in pak en met een stropdas om willen hebben. Wie wel?

Met de hele familie deelden we 1 grote hobby, het schieten en de western weekenden. Tekeer gaan op Duelling Banjo, genietend bij het kampvuur met je vrienden, duel schieten met de winchester, waarna mensen gierend van het lachen van de baan af kwamen omdat je vel iedere keer tussen de haan en het geweer kwam te zitten, AU gvd… en dan niet 1 keer, maar minstens 3 keer. Geintjes zoals lichtknopjes monteren aan een paal van een lodge omdat iemand het licht niet kon vinden.

Je was een markante persoonlijkheid en iedereen kende je ook. Was het niet door je persoonlijkheid dan wel aan je hoed of je stemgeluid.

Je hebt eens gezegd dat je het vreemd vond dat zoveel mensen bij je op bezoek wilde komen, dat je dacht dat je goed was om allerlei klusjes op te knappen of leuk als decoratie. Reijer je had vrienden, een heleboel en daar zijn we de laatste tijd ook echt achter gekomen, zoveel mensen die informeerden hoe het met je ging, die op bezoek kwamen en ook die ons nu steunen nu je er niet meer bent.
Je was bijzonder en dat zul je ook altijd blijven.

Je was ook een heel bijzondere opa, Pim heeft het voor elkaar gekregen dat je op de kniexebn voor de bank lag om hem de luier te verschonen, je gaf hem de fles, je vond het ook heerlijk als hij bij je op bed kwam liggen, Hij moest eerst bij jou naar binnen, dan mocht de rest van de familie van hem genieten.
We zullen alle verhalen die je ons vertelde ook doorgeven aan Pim, hij zal je dan niet in levende lijve leren kennen, maar we zullen ervoor zorgen dat hij je niet zal vergeten.

Ook namens Arjan heel erg bedankt voor alles wat je voor ons gedaan hebt.

Reijer ik zal je heel erg missen, ik hou van je.

Het is nu woensdag avond en Reijer is nu al een paar dagen niet meer bij ons. Hij is maandag morgen om vijf minuten over 8 overleden.

Arjan, Pim en ik sliepen sinds vrijdag al bij mijn ouders, omdat de toestand met Reijer nu wel heel snel achteruit ging, heb contact opgenomen met mijn werk dat ik het weekend niet kwam werken, omdat het voor mijn moeder en zus niet meer te doen was om Reijer alleen te verzorgen. Bijna alles moest je met z’n tweexebn doen.

Om onverklaarbare reden was Arjan om 7 uur wakker en ging naar beneden, waarop mijn moeder naar boven kwam om mij erbij te halen, want ze vond Reijer nu wel heel snel achteruit gaan.
Hij rochelde erg met zijn ademhaling en was bijna niet meer aanspreekbaar, had heel erg gezweet en had ook verhoging. Mama en ik hebben het bed lekker verschoont, hem schone kleren aangetrokken en lekker neer gelegd. Het rochelen van de ademhaling werd hierop een stuk minder, maar de adempauzes werden al heel rap langer, waarop mijn gedachte was dat hij het niet meer lang vol zou houden. Gelijk Mira gebeld die er ook direct aankwam.

We hebben hierop Christel gebeld en Macko, de beste vriend van Reijer, met de mededeling dat we dachten dat het niet lang meer zou duren. Christel is direct daarop gekomen.
Nadat Christel erbij was gekomen ging het heel erg snel, de ademhaling werd langzamer, de pols werd zwakker en de kleur in zijn gezicht werd ook grauwer.
Om vijf over 8 is Reijer in ons bijzijn rustig ingeslapen, hij lag er ook bij alsof hij aan het slapen was.

Hierna begint dan het geregel, de huisarts gebeld, die direct kwam.
De begrafenisonderneemster gebeld, die er direct aankwam.
Gemma gebeld, een vriendin van Mira die in Nijmegen uitvaartverzorgster is en als blijk van waardering van Reijer de dienst voor ons wil verzorgen.
De familie gebeld, zeer goede vrienden van Reijer en van ons op de hoogte gebracht.

Voor mama werd alles een beetje een blur, ze kon wel heel goed aangeven wat ze wel en niet wilde rondom de crematie van Reijer, omdat Reijer ook heel duidelijk aangegeven heeft wat hij wel en niet wilde.
Mira ging overal naartoe waar ze naartoe gestuurd werd.

En ik.. ik ben regelneef, laat mij maar alles regelen, anders stort ik in.
Ik heb samen met Christel Reijer afgelegd, ben de enveloppen gaan schrijven, en heb ook geholpen om Reijer in zijn kist te leggen.
Dit alles gaf wel een heel goed gevoel, dit waren dingen die ik voor Reijer wilde doen, die ik voor hem kan betekenen en waar dan geen vreemden bij aan te pas komen. Voor mijn gevoel moest er gewoon iemand bij Reijer zijn tot dat hij hier de deur uit was, en ik was daartoe in staat. Mama en Mira wilden hier niet bij zijn, dit kon ik me ook wel heel goed voorstellen.

Nu twee dagen verder kan ik zeggen we er allemaal vrede mee hebben, het is goed zo, het is klaar.
De echte Reijer was al een hele tijd niet meer bij ons.
Reijer was een actieve man (op zijn manier dan) die altijd van alles aan het regelen was en hij had nu de regie niet meer in de handen. Hij was een slap aftreksel van de man die hij altijd geweest is.

De laatste paar weken was hij gedesorixebnteerd, dacht dat hij in het ziekenhuis was, hallucineerde en kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Het ergste hiervan was, dat Reijer af en toe echte heldere momenten had waarop hij realiseerde dat hij zo warrig was, hier werd hij dan heel verdrietig om.

Voor ons was het moeilijkste dat we hem hierbij niet konden helpen, je probeert alles zo goed en zo kwaad mogelijk voor hem te doen maar wij konden zijn “spoken” niet voor hem vangen.
Reijer gaf van de week al aan dat hij niet meer wilde, dat hij op was. We hebben hem ook gezegd dat we dit heel goed voor konden stellen en dat we ook hoopten dat zijn lijdensweg niet al te lang meer duurde. En gelukkig was dit ook zo.

Morgen wordt Reijer gecremeerd, we houden de dienst zoals Reijer het wilde, kort en bondig, met muziek die hij mooi vond en zonder rouwkleding. We hebben vandaag speciaal voor Reijer nieuwe kleren gekocht met heel veel kleur. Een heleboel mensen vanuit het western gebeuren hebben gevraagd of wij het op prijs zouden stellen als zij in western outfit kwamen, waarop wij ook hebben aangegeven dit zeer prettig te vinden. Ik denk dat een heleboel mensen de ogen uit kijken, Dat had Reijer geweldig gevonden.

Morgen nog 1 dag die ik goed door moet staan, nog 1 dag regelen.
Pim gaat morgenavond naar mijn schoonouders zodat er goed voor hem gezorgd wordt en dan kan mama met een gerust hard instorten.

Ik wil bij deze alle mensen bedanken voor de steun die we tot nu toe al gekregen hebben, het is heel fijn te weten dat we zoveel vrienden hebben

Dit gedicht kreeg ik als reactie op de situatie van Reijer en ik vind het een mooi gedicht en wil het ook met jullie delen.

Eerst is je wereld groot. Je kunt reizen tot en met. Maar heel dicht bij de dood is hij niet groter dan je bed. Maar als het wonder is geschied waarop de mensen hopen dan gaat als je je ogen sluit een nieuwe wereld voor je open.

Reijer gaat nu echt hard achteruit.
Afgelopen nacht kon de terminale thuiszorg niemand vinden die kon komen Christel (een vriendin van ons) heeft daarop aangeboden om te komen en voor Reijer te zorgen.
Mira is ook gebleven en ze zijn samen bijna de hele nacht op geweest.

Reijer was erg onrustig en flink in de war. Hij wilde niet naar bed, hij wilde naar zijn eigen bed boven, dit is dus niet haalbaar, hij kan niet eens zelfstandig door de kamer lopen. Hij was er volledig van overtuigd dat hij opgehaald zou worden door de politie en vroeg wanneer ze hem nou eindelijk kwamen halen.
Om kwart voor drie kwamen wij van een verjaardag terug en toen zat Reijer nog in de kamer. Christel wilde hem in bed leggen, maar hij wilde niet, toen hebben we samen doorgepakt en hem gewoon op bed gelegd, want uit zichzelf ging hij niet.

Vaochtend heeft mama contact opgenomen met de huisarts, hij houdt pijn ondanks fikse pijnstillers en hij is erg onrustig. De huisarts heeft gelukkig morfinepleisters voorgeschreven waardoor hij nu constant pijnbestrijding krijgt, ook heeft hij op mijn verzoek oxazepam voorgeschreven, met de hoop dat Reijer daardoor vannacht wat rustiger wordt en ook wat meer slaapt.

Aan de ene kant heb ik gewoon de wens dat Reijer zo lang mogelijk bij ons blijft, maar aan de andere kant (en dit is de kant die overheerst) hoop ik dat Reijer snel inslaapt en van de pijn af is.
Van de man die Reijer was is niets meer over, het is een mager mannetje geworden die met moeite uit zijn woorden komt en soms halverwege de zin niet meer weet wat hij heeft gezegd.
Dit laatste is voor Reijer het meest frusterende, hij wordt er ook echt verdrietig van dat het hem niet lukt een volledige zin te maken. Ook frustreerd het hem heel erg dat wij soms niet begrijpen wat hij bedoelt en ik kan me heel erg goed voorstellen dat je hier verdrietig van wordt.

Daarbij komend is mama ook nog jarig vandaag, het is niet echt een dag dat je met feestgevoel rond loopt, maar Mira en ik wilden er ook niet zomaar aan voorbij gaan.
We zijn vanmiddag het dorp ingegaan en hebben een paar heel mooie oorbellen en een bloemstukje gekocht in naam van Reijer en dit aan huis laten bezorgen.
Mama kreeg het ook even flink moeilijk en moest er ook even bij huilen. Ze was er wel erg dankbaar voor dat wij dit voor Reijer hadden gedaan. Het is iets blijvends dat ze voor haar verjaardag heeft gekregen van hem, het is wel de laatste verjaardag die ze samen hebben.

Het is nu gewoon afwachten hoe lang dat het nog duurt, voor Reijer hoop ik dat het zo een keer afgelopen is.

Het spijt mij te moeten zeggen dat dit weer een log is met slecht nieuws.
Met Reijer gaat het weer bergafwaarts. Het calciumgehalte in zijn bloed is weer aan het stijgen, wat wil zeggen dat de tumoren in zijn botten erg hard aan het werk zijn om de botten af te breken. Ook zakt zijn HB gehalte weer, dus de bloedwaardes zijn helemaal niet goed.

Wat houdt dit in voor Reijer: Hij wordt steeds zwakker, slaapt steeds meer, de eetlust verminderd weer en hij wordt weer waziger, praat moeilijk en kan soms helemaal niet uit zijn woorden komen. Het korte termijn geheugen wordt ook steeds slechter.

Er is in dit stadium niets meer tegen te doen, hij krijgt namelijk al de maximale dosis aan medicatie. We zouden nog allerlei kunst en vlieg werk uit kunnen proberen, maar daar zal de situatie niet beter van worden. Op het moment kun je ook niet echt meer spreken van kwaliteit van leven.
We weten niet hoe lang het nog gaat duren, maar hij gaat snel achteruit.

Ik zet mijn reactie even in een log, ik vind het te lang om in de reactie bij “Best een beetje trots” te zetten.

Ik maak de weblog zeker voor mezelf en om anderen op de hoogte te houden, maar ik heb het laten keuren, omdat ik benieuwd was naar de mening van een buitenstaander.

En ik heb niet geheel schijt aan de mening van een ander, de mensen moeten het goed kunnen lezen en als mensen het niet mooi vinden komen ze ook niet weer om nog een kijkje te nemen. En als het niet je bedoeling is dat mensen op je weblog kijken moet je het niet op het internet zetten.

Deze mensen keuren een heleboel weblogs en ik denk dat ze er best kijk op hebben, ik heb meerder logs bekeken die ze gekeurd hebben en ik ben het over het algemeen wel eens met de reacties die ze geven.

Keuringrapport van Bizonbabe
——————————————————————————–
Keuringsrapport van de log van : Bizonbabe

Layout : 8,5
Inhoud/tekst/kleur : 8
Images : 8,5
Orginaliteit : 8
Spelling & Grammatica : 8

Opmerkingen:
Bizonbabe heeft een web-log in 2 kolommen gemaakt die prima op elkaar en op de kopfoto aansluiten. De kleuren zijn erg mooi. De leesbaarheid en de laadtijd zijn prima in orde. De categoriexebn en de links doen het prima. WIE doet leuk mee al is de naam wel standaard “gast” gebleven. De logs zijn netjes geschreven, slechts een enkel klein foutje hier en daar, en met mooie afbeeldingen gecombineerd. Het enige dat ik mis is een archief !

Tips:
1)
Haal aub de taalfoutjes er uit ?
2)
Plaats een archief aub ?
3)
Wellicht naam WIE ook toepasselijk maken ?

Gemiddeld cijfer : 8,1
Gekeurd op : 18-04-2006
Gekeurd door : Koba
Gewonnen Award : Goud

Hallo mensen;

Ik ben na alle ellende van de laatste tijd maar weer eens met mijn web-log bezig gegaan, ik kwam tot de conclusie dat het al weer een tijdje terug is dat ik wat van me heb laten lezen.

Hoe gaat het op het moment:

Met mij…. de knie doet het goed, de klachten die ik had zijn na de operatie verdwenen ik voel nu alleen nog wat spanning voor aan de knie, maar dat is niet noemenswaardig, dat is gewoon nog een restantje van de OK. Ik ben sinds deze week ook al weer aan het werk en ik moet zeggen dat gaat goed.
Verder ben ik alleen wat snotterig, maar dat is zo’n beetje iedereen om mij heen.

Met Arjan… die is verschrikkelijk veel aan het werk. Is het niet bij de baas, dan is het wel in ons huisje, daarover zodadelijk meer. Hij blijft een geweldige vader, waarvan gewoon zichtbaar is dat hij geweldig geniet als hij Pim bij zich heeft.

Met Pim…. Doet het nog steeds geweldig goed, het is een verschrikkelijk lief, vrolijk en erg actief mannetje. Hij had het laatst in zijn hoofd gehaald niet te willen slapen, tot hij uiteindelijk om half twaalf bij oom Peter in de armen in slaap is gevallen. Hij heeft wel een erg rustgevende werking, Peter viel namelijk ook in slaap, dit hebben we natuurlijk gelijk vast gelegd op de gevoelige plaat.

Zijn het geen schatjes

Deze foto wilde ik jullie niet onthouden, daar is hij gewoon te leuk voor

Met Reijer… Het blijft stabiel slecht, hij heeft vorige week vrijdag 3 zakken bloed gehad, omdat zijn hb gehalte veel te laag was, hierdoor voelde hij zich verschrikkelijk slecht en slap, nadien is hij weer aardig opgeknapt en heeft ook wat meer kleur in zijn gezicht. Hij blijft heel erg last houden van zijn spieren, maar heeft verder gelukkig geen pijn. Hij is deze week in ons huisje wezen kijken, omdat hij ondanks verhalen en foto’s geen beeld kon vormen hoever we er nu eigenlijk mee waren. Hij vond het er allemaal erg netjes uitzien (voor zover je dat tijdens een verbouwing kunt zeggen) Maar na 10 minuten was hij helemaal op en ging gauw weer naar huis, maar hij was erg blij het gezien te hebben.

Met Mama….. gaat het ook redelijk goed, ze gaat tegenwoordig heel vroeg naar bed, omdat ze ‘s nachts vaker wakker wordt en dan even bij Reijer gaat kijken. Ik merk dat het af en toe lichamelijk wel zwaar voor haar is, maar ze houdt het goed vol tot nu toe.
Ze is er blij om dat wij binnenkort een tijdje bij hun in huis komen wonen (we doen dit om niet al te lang dubbele lasten te hoeven betalen) ze vind het erg gezelllig en kan dan ook geruster naar bed, omdat ze weet dat wij er dan zijn, want wij gaan toch later dan haar naar bed toe.
Haar reactie toen wij vroegen of ze dat goed vond was “Jullie doen toch al alles hier, behalve slapen.. dan kan je dat ook net zo goed hier doen” Dat was erg leuk!!

Het huisje…. De betonnen vloer komt er binnenkort in en dan wordt het makkelijker werken, de muren kunnen dan geplaatst worden en de nieuwe trap kan besteld worden en dan is het echt beginnen met opbouwen, dan begint het echte werk. Leidingen leggen voor electrisch en gas, afvoerbuizen voor het riool en boven wandjes zetten.

Wie is Tante Truus.

Tante Truus is de zus van mijn oma Kiki, de moeder van mijn moeder (snappen we het nog)
Tante Truus is voor mij meer oma dan mijn beide oma’s bij elkaar zijn geweest, ik ging meestal logeren bij Tante Truus Voor de ene oma was ik te druk en de andere oma vond het gewoon niet leuk als we kwamen logeren.

Mijn herinneringen van de tijd met Tante Truus en toen nog met oom Bennie erbij gaan best wel ver terug.
Het begon er al mee dat Oom Bennie mij altijd begroette met Marietje, hoe vaak ik ook zei dat ik geen Marietje heette, maar Linda, dat maakte allemaal niets uit… ik bleef Marietje. Waarop ik de goeie man heb verteld dat als hij dat bleef doen ik hem Oom Gerrit ging noemen. Tot de dag dat hij overleed heeft de man voor mij Oom Gerrit geheten. Het was zelfs zo erg dat toen ze mij vertelden dat Oom Bennie was overleden ik eerst heel hard na moest denken wie Oom Bennie was, maar toen eenmaal dat kwartje viel ben ik heeeeel hard naar huis gerend.

Tante Truus vertelde ook altijd vol trots dat als we gingen ontbijten ze aan mij vroeg hoeveel boterhammen ik wilde, ik steevast zei dat ik er net zoveel wilde hebben als Oom Gerrit, Even ter illustratie… Ik was 4 en de goeie man at 6 boterhammen….. Ik heb ze allemaal opgegeten!!!
(ook toen was ik al eigenwijs)

Ik ben later ook nog regelmatig bij Tante Truus op bezoek geweest en dan altijd Yatzeexebn en rummikubben, dit was altijd bere gezellig. Op de Yatzee doos stonden alle highscores vermeld en tijdens een spel met mij had ze een highscore (11 Yatzees in 6 rijtjes !! da’s toch niet normaal.)
De daarop volgende keer dat we gingen Yatzeexebn was ze toch een beetje verbolgen, Ernst (haar jongste zoon) had haar ingehaald hij had 13!! Yatzees in 6 rijtjes (en das helemaal niet normaal meer)
Ze noemde je ook altijd Mien Zwien als je meerdere goeie scores achter elkaar had, een echte Tante Truus opmerking. (vooral de blik erbij was onbetaalbaar)

Voor Tante Truus was ik ook een beetje het twaalfde kleinkind en ze vond het dan ook helemaal geweldig dat ik haar nog een achterkleinkind geschonken had. De blik in haar ogen toen ze Pim bij haar op bed had zitten in het ziekenhuis zal me ook altijd bij blijven, ze straalde gewoon.

Tante Truus heeft gelukkig de bruiloft van Mira nog goed mee mogen maken, ze was toen redelijk goed in orde en had er verschrikkelijk zin in, we waren samen de getuigen van Mira. We hebben een geweldige dag gehad samen

Ze hield ook alles goed in de gaten

Tante Truus was: eigenwijs, verschrikkelijk lief, eerlijk tot op het bot, een spelletjes fanaat, een lekkerbek (wat we al niet in elkaar geflanst hebben voor haar: suikervrij, vetarm en zoutloos) verzorgd voor zichzelf en haar omgeving.

Tante Truus ik zal je verschrikkelijk missen, je hebt mij altijd het gevoel gegeven dat er tenminste 1 Oma was die van me hield. Je hebt je door hele moeilijke tijden gestreden met heel veel vuur, maar dit was een strijd die zelfs jij niet kon winnen.

Doe de groetjes aan Oom Gerrit van Marietje.

Liefs Linda